Podroze i wycieczki

Priorytetowym cechami modelowych publicznych systemów ochrony zdrowia są powszechność i solidarność. Sposób realizacji tych zasad w metodę znaczący narusza jednak zasadnicze zasady ubezpieczeniowe, tj. zasadę równowartości i równowagi składek i świadczeń. Co więcej brak ekwiwalentności w zależności ryzyko-składka-świadczenie stawia pod znakiem zapytania sens stosowania metody ubezpieczenia. Powszechność systemów ochrony zdrowia jest w ogromnej liczbie przypadków zapewniana przez wprowadzenie obowiązku dla ludzi otrzymujących przychody z pracy. Rozciągnięcie ochrony ubezpieczeniowej na chłopcy i dziewczęta bierne zawodowo wymaga zaś dofinansowania z budżetu. Wtedy jednak Wy nalega na rozwiązanie, w którym składka jest uzależniona od dochodu. Umożliwia to zmniejszyć kwotę dopłat, o ile uzna się np, że za chłopcy i dziewczęta bierne zawodowo trzeba się składka liczona od minimalnej płacy albo wręcz niższa. Rozwiązaniem, które chociaż częściowo umożliwia spełniać zasady ubezpieczeniowe, jest rozwiązanie bazujące na koncepcji społecznych ubezpieczeń zdrowotnych o ujednoliconej wysokości składki. Natomiast funkcjonowanie wielu autonomicznych funduszy ubezpieczeniowych, które rywalizują o ubezpieczonych, stwarza, że należy wówczas mówić o społecznym a nie publicznym ubezpieczeniu zdrowotnym. W polskich warunkach rozwój ubezpieczeń własnych jest utrudniony biorąc pod uwagę na fakt, że w wielu sytuacjach szpitale nadal nie są w stanie określić dokładnego kosztu poszczególnych świadczeń medycznych. Stosowanie własnych ubezpieczeń komplementarnych było przez długi czas blokowane brakiem uregulowań dotyczących koszyka świadczeń gwarantowanych w ramach systemu publicznego, a i dziś dość trudno skonstruować produkt dopełniający system publiczny, biorąc pod uwagę na kwestie z dostępnością w rozsądnym terminie świadczeń gwarantowanych. Jednakże prywatne ubezpieczenia suplementarne wciąż ograniczają się w wielu sytuacjach do świadczeń ambulatoryjnych, choćby coraz w dużej liczbie przypadków pojawia się oferta uwzględniająca leczenie szpitalne w ograniczonych zakresie. Głównie uważają, że: badania profilaktyczne muszą być organizowane równolegle do badań okresowych i nie warunkować decyzji o podjęciu albo podtrzymaniu zatrudnienia. Chodzi o to, aby kobieta mogła odmówić przeprowadzenia badania i równocześnie nie narazić się na niedopuszczenie do pracy. W przeciwnym razie przepisy będą stały w sprzeczności z zasadą wolności pracy. zgodnie z pomysłem MZ z badania wyłączone będą kobiety pracujące na wsi, niepracujące panie zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych oraz te, które prowadzą własną działalność gospodarczą. Znaczy to, że przepis dotyczyć będzie wąskiej grupy kobiet, a to posiada się nijak do powszechności profilaktyki. Dodatkowo należy podkreślić, że na specjalistyczne badanie mammograficzne panie w większości sytuacji będą musiały udać się do innego ośrodka zdrowia, a to może wydłużyć ich nieobecność w pracy. Na nowotwory w Polsce rocznie choruje ok. 100 tys. osób. Z danych wynika, że 20% kobiet umiera na raka piersi, jajnika albo szyjki macicy. Pomysł MZ nie będzie miał charakteru zwyczajnego, niemniej jednak całkiem prawdopodobne, że przyczyni się do uratowania życia wielu kobiet. Szkoda, że jest tak wybiórczy i nie pojawiają się równolegle pomysły badań profilaktycznych dla facetów pod względem charakterystycznych dla nich rodzajów nowotworów. Póki co, chociaż o tym „amazonki” nie mówią, statystyka prezentuje, że mężczyźni żyją wiele lat krócej. Badania będą wykonywane w ramach medycyny pracy, niemniej jednak finansowane przez NFZ, a nie pracodawców. W opinii Pracodawców RP jest to logiczne założenie, skoro mammografia i cytologia nie dotyczą zagrożeń związanych z wykonywaniem pracy. Idea projektu jest na pewno słuszna, uwagi budzi jednakże włączenie badań tego rodzaju do katalogu badań okresowych. Ich misją jest spostrzeżenie zdolności do wykonywania określonej pracy, a badania profilaktyczne w zakresie cytologii i mammografii nie są przecież związane ze świadczeniem pracy - podkreślają eksperci Pracodawców RP. W ocenie Pracodawców RP badania profilaktyczne muszą być prowadzone równolegle do badań okresowych. W żadnym razie nie powinny one warunkować decyzji o podjęciu lub podtrzymaniu zatrudnienia. Obligatoryjny charakter takich badań ma możliwość spowodować trudności formalne dla pracodawców , a dodatkowo niedopuszczenie pracownicy do wykonywania pracy w razie odmowy poddania się badaniu, co jest niezgodne z zasadą wolności pracy.